هشدار از رشت به وزارت آموزشوپرورش:
صندلیهای پُرِ مدیران و جای خالی تصمیمسازان/ غیبت چهرههای اثرگذار گیلان چه پیامی داشت؟
گروه استانها - روزهای آغازین هفته دولت در گیلان با غیبت برخی چهرههای سیاسی و مذهبی در مراسم آموزشوپرورش، حاشیهساز شد؛ غیبتی که پرسشهایی درباره تعاملات مدیریتی و میزان تحقق «وفاق» در استان ایجاد کرده است.
به گزارش خبرنگار تابناک از استان گیلان، هفته دولت در گیلان با حاشیهای آغاز شد که فراتر از یک رویدادِ تقویمی، به نمادی از یک گسستِ مدیریتی تبدیل گشت. حضور وزیر آموزش و پرورش به عنوان رئیس ستاد ملی بزرگداشت دولتمردان شهید در استان، در حالی که سالن فقط با حضور انتخابی مدیران و معاونان مدارس و کارکنان ادارات آموزش و پرورش استان پر شده بود، با یک «غیبتِ استراتژیک» همراه شد، غیبتی که نگاههای بسیاری از ناظران سیاسی را به پشتپردهی مدیریت آموزش و پرورش استان معطوف کرد.
صندلیهای پر، اما جای خالیِ «ارکانِ نظارتی»
واقعیتِ روز سالن همایش این بود: سالن مملو از جمعیت بود، اما غایبانِ این نشست، نه مردم بودند و نه مسئولینِ عادی؛ غایبانِ این میدان علاوه بر مدیران و کارمندان سایر نهادهای دولتی استان، «وزنههای سیاسی و مذهبی» گیلان بودند. عدم حضور نماینده محترم ولیفقیه در استان و بایکوتِ جلسه توسط بخش قابلتوجهی از نمایندگان مجلس — از جمله دکتر احمدی سنگری، عضو تأثیرگذار کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس — نشاندهنده یک «نارضایتیِ سازمانیافته» است.
نقدِ عملکرد یا اختلافِ سیاسی؟
در دنیای سیاست، «حضور» به معنای «تأیید» است. وقتی نمایندگانِ مجلسِ شورای اسلامی به عنوان وکلای مردم، از حضور در مراسمی با حضور وزیر کابینه اجتناب میکنند، این اقدام نمیتواند به پای مشغلههای کاری نوشته شود. تحلیلگران سیاسی معتقدند این رفتار، «اعتراضِ نمادین» به عملکرد مدیرکل آموزش و پرورش استان است.
وقتی نهادهای بالادستی و نظارتی در یک جلسه با این درجه از اهمیت، شرکت نمیکنند یعنی در مسیرِ تعاملِ بینِ مدیریت استان و نمایندگانِ ملت، بنبستی جدی ایجاد شده است. این سکوت، بلندتر از هر فریادی است و پیامِ روشنی برای دولتِ چهاردهم دارد: «مدیری که نتواند اجماعِ نخبگان و ارکانِ تصمیمسازِ یک استان را حفظ کند، چگونه میتواند بارِ سنگینِ اصلاحاتِ آموزشی را به دوش بکشد؟»
آزمونِ «وفاق» در برابرِ واقعیتِ مدیریتی
دولتِ چهاردهم با شعارِ «وفاق» بر سر کار آمده است؛ اما حاشیهی روزِ گذشته در گیلان نشان داد که وفاق، دستوری نیست؛ بلکه حاصلِ کارآمدی و پاسخگویی است. اینکه وزیر آموزش و پرورش در سفرِ استانیِ خود با چنین صحنهای مواجه شود، یک «زنگِ خطر» جدی است. تداومِ مدیریتِ فعلی، با توجه به این حجم از «عدم تمایل به همکاری» از سوی بدنه سیاسی استان، عملاً دستگاه تعلیم و تربیت گیلان را در مسیرِ فرسایشِ مدیریتی قرار میدهد.
این یادداشت، نه تلاشی برای تخریب، که دعوت به بازبینیِ واقعبینانه در ساختارِ مدیریتی استان است. پر بودنِ سالن همایش با مدیرانِ زیرمجموعه، نباید مسئولینِ وزارتخانه را از دیدنِ «غیبتِ معنادارِ بزرگان» غافل کند. تداومِ این شکاف، نه تنها به ضررِ دانشآموزان و معلمانِ گیلان است، بلکه سرمایهی اجتماعیِ دولت را در استانِ گیلان به شدت تهدید میکند.
به نظر میرسد زمانِ آن رسیده است که دستگاههای متولی، به جایِ پاک کردنِ صورتمسئله، به ریشههای این «اعتراضِ خاموش» در نهادهای انتخابی و مذهبی استان توجه کنند. چرا که «وفاق» واقعی، در حضورِ داوطلبانهی بزرگان بر سرِ میزِ گفتگو شکل میگیرد، نه در صندلیهای پُر از جمعیت اما تهی از ارادهی سیاسی.
انتهای پیام/